Co to jest Crypto Bridge i jak z niego bezpiecznie korzystać?

Kiedy pracujesz nie tylko z jedną siecią, ale z kilkoma ekosystemami jednocześnie - Ethereum, L2, Solana, BNB Chain i innymi - kwestia przenoszenia płynności pojawia się niemal natychmiast. Stablecoiny, płynność dla puli, zabezpieczenie pożyczek, rolnictwo na nowych platformach - wszystko to wymaga przenoszenia aktywów z jednego łańcucha do drugiego bez off-rampingu do systemu bankowego i bez dodatkowych opłat ze strony scentralizowanych usług. To właśnie w tym miejscu do gry wkraczają mosty blockchain, przyjmując rolę strefy transferu między sieciami i stając się krytycznym elementem infrastruktury dla strategii DeFi i multichain.

Jednak most jednocześnie posiada wysoką koncentrację kapitału i złożony pakiet inteligentnych kontraktów, wyroczni, kluczy multisig i usług zewnętrznych. Każdy błąd w kodzie, nadmierne zaufanie do operatorów lub błędne obliczenia w architekturze natychmiast zamieniają go w punkt skoncentrowanego ryzyka. Historia pokazuje już przykłady ataków, w których pojedyncza luka w mostku zniweczyła zyski całych strategii, niezależnie od tego, jak starannie wybrałeś pule i protokoły w sieci docelowej.

Dlatego też nie należy traktować mostów blockchain jako elementu drugorzędnego, ale jako krytyczny element infrastruktury, który bezpośrednio wpływa na strategie zysków i zarządzanie ryzykiem. W związku z tym kluczowe znaczenie ma zrozumienie, jakie rodzaje mostów istnieją, jakie mechanizmy wykorzystują do utrzymania równowagi między sieciami, jakie dokładne założenia wbudowują w swój model bezpieczeństwa i jakie alternatywy istnieją, gdy most wydaje się zbyt złożony lub nieprzejrzysty. Pozwoli to nie tylko na wydajniejsze i bezpieczniejsze przenoszenie zasobów między sieciami, ale także na świadome decydowanie, gdzie most jest naprawdę uzasadniony, a gdzie bardziej sensowne jest korzystanie z innych tras.

Zapoznaj się z naszym kompleksowym omówieniem DeFi Fundamentals: Przewodnik dla początkujących po zdecentralizowanym finansowaniu (2025)

Czym jest most blockchain?

Most blockchain łączy dwie lub więcej sieci on-chain, umożliwiając przepływ aktywów między nimi bez opuszczania łańcucha. Z technicznego punktu widzenia oznacza to zawsze zestaw inteligentnych kontraktów w każdym z łańcuchów oraz warstwę operacyjną, która śledzi zdarzenia, uzgadnia stany i uruchamia bicie lub odblokowywanie tokenów. Użytkownik inicjuje operację w sieci źródłowej, inteligentny kontrakt rejestruje ją i wysyła sygnał do sieci docelowej za pośrednictwem wcześniej zdefiniowanego mechanizmu. Protokół następnie odzwierciedla tę akcję: albo wybija reprezentację tokena, albo uwalnia płynność z rezerw, albo zmienia zapisy we współdzielonym stanie.

Od samego początku należy wziąć pod uwagę, że takie powiązanie zawsze opiera się na kilku założeniach w modelu zaufania. Inteligentne kontrakty biorą na siebie część gwarancji: ściśle określają, co jest zablokowane lub rozliczane i na jakich zasadach dozwolona jest operacja odwrotna. Operatorzy, walidatory lub sieci L2 są odpowiedzialne za prawidłowe przesyłanie sygnałów między łańcuchami i za zapewnienie, że transakcje na wejściu i wyjściu rzeczywiście do siebie pasują. Każda zmiana konfiguracji, listy obsługiwanych sieci, limitów lub ról bezpośrednio wpływa na to, jak bezpieczny i przewidywalny pozostaje most, ale ten niezwykle ważny aspekt zostanie przeanalizowany później. Najpierw przyjrzyjmy się, jakie typy mostów istnieją obecnie.

Mosty typu lock-and-mint

W modelu lock-and-mint inteligentny kontrakt w sieci źródłowej akceptuje tokeny użytkownika i przenosi je do stanu zablokowanego. Po potwierdzeniu depozytu protokół wybija wrappowany token w sieci docelowej w równoważnej kwocie. Równowaga między sieciami jest utrzymywana poprzez ścisłe powiązanie: liczba zablokowanych tokenów w łańcuchu źródłowym odpowiada całkowitej podaży opakowanych aktywów w łańcuchu docelowym. Operacja odwrotna jest zbudowana symetrycznie: użytkownik spala opakowany token, protokół odblokowuje zasób bazowy i wysyła go na adres w sieci źródłowej. W tym schemacie kluczową rolę odgrywają kontrakty, które utrzymują zabezpieczenie, oraz logika, która zapobiega wybijaniu większej liczby opakowanych tokenów niż są faktycznie zablokowane.

Mosty płynności i routingu

W mostach płynności protokół nie opiera się na zabezpieczeniu konkretnych tokenów, ale na pulach płynności należących do operatorów i uczestników. Gdy użytkownik przenosi zasób z jednej sieci do drugiej, protokół obciąża token w łańcuchu źródłowym i jednocześnie uwalnia jego równowartość z puli w łańcuchu docelowym. Zobowiązanie wobec puli jest rejestrowane wewnątrz samego mostu: protokół musi albo przyciągnąć równoważący przepływ użytkowników, albo zrównoważyć rezerwy poprzez własne operacje. W tym przypadku ryzyko przenosi się z prostego przechowywania zabezpieczeń na zarządzanie tymi pulami, algorytmami routingu i zasadami, zgodnie z którymi operatorzy dodają lub wycofują płynność. Jeśli logika obliczeń lub limitów zostanie wdrożona z błędem, brak równowagi między sieciami uderzy w uczestników puli.

Mosty dla rozwiązań L2 i Rollup

Istnieją kanoniczne mosty dla rollupów i łańcuchów L2, które łączą sieci pochodne z bazową L1. W takiej architekturze L2 publikuje dane o stanach i dowodach (odpornych na oszustwa lub ważnych) do głównej sieci, a most wykorzystuje te informacje do prawidłowego bicia i zwracania aktywów. Użytkownik wpłaca tokeny do kontraktu na L1, a następnie otrzymuje aktywa w sieci L2; podczas wycofywania, proces odwrotny przebiega wokół okien ostateczności i wyzwań. Bezpieczeństwo takiego mostu opiera się na modelu bezpieczeństwa samej sieci L2: kto jest odpowiedzialny za publikację danych, jak działają sekwencery, jak wdrażane są dowody poprawności i jakie opóźnienia są wbudowane w protokół w celu ochrony przed nieuczciwymi operacjami.

Mosty komunikatów

Istnieją również mosty komunikatów, które przesyłają nie tylko wartości, ale także dowolne komunikaty między łańcuchami. Aplikacje wykorzystują tę warstwę do synchronizacji stanów: do aktualizacji parametrów w inteligentnych kontraktach w różnych sieciach, do przesyłania danych o pozycji lub do wykonywania powiązanych operacji w kilku łańcuchach jednocześnie. Zestaw walidatorów lub wyroczni obserwuje zdarzenia w jednej sieci, tworzy potwierdzenie i dostarcza wiadomość do innej sieci, gdzie docelowy kontrakt wykonuje powiązaną logikę. W tym modelu pojedynczy most może obsługiwać wiele protokołów jednocześnie, więc naruszenie warstwy komunikatów wpływa na całą grupę aplikacji, które na niej polegają.

Zapoznaj się z naszym kompleksowym omówieniem Crypto API: jak przestrzeń kryptograficzna działa pod maską.

Dlaczego mosty są hakowane

Hakerzy często atakują mosty blockchain, ponieważ kilka niezależnych warstw ryzyka zbiega się w jednym punkcie: logika inteligentnych kontraktów, zewnętrzne wiadomości z innych sieci, klucze operatora i infrastruktura między nimi. Każda z tych warstw jest złożona sama w sobie, a w moście są one połączone na szczycie dużego TVL, który zawsze wygląda jak atrakcyjny cel. Przyjrzyjmy się głównym zagrożeniom wynikającym ze złożoności tego systemu.

• Koncentracja płynności. Duża ilość aktywów jest zablokowana po jednej stronie mostu lub w skarbcu powierniczym, a użytkownicy otrzymują w zamian wrappowane tokeny w innych sieciach. Jeśli atakujący znajdzie sposób na wybicie dodatkowych aktywów lub wycofanie części zablokowanych środków, nierównowaga natychmiast rozprzestrzenia się w całym ekosystemie: tokeny w sieci docelowej nadal krążą, podczas gdy pula, która powinna je wspierać, staje się częściowo lub całkowicie pusta.
• Złożoność logiki weryfikacji. Most musi zapewnić, że zdarzenie w sieci źródłowej rzeczywiście miało miejsce, należy do właściwego kontraktu i nie zostało sfałszowane lub odtworzone. Aby to osiągnąć, mosty zwykle używają podpisów walidatorów, dowodów Merkle, mechanizmów lekkiego klienta i innych schematów. Jednak każdy błąd w weryfikacji dowodu, nieprawidłowa obsługa nonce lub chainId lub wadliwe przetwarzanie statusów wiadomości powoduje, że umowa po stronie odbiorczej traktuje nieprawidłowe zdarzenie jako uzasadnione i wybija aktywa, w których faktycznie nie miał miejsca depozyt.
• Model zaufania dla Reys i Validators. Wiele mostów opiera się na multisig, komitecie walidatorów lub małej grupie operatorów, którzy podpisują wiadomości o przelewach. Jeśli atakujący uzyska kontrolę nad wystarczającą liczbą kluczy, przekona walidatorów do podpisania nieprawidłowej wiadomości lub wykorzysta lukę w systemie ról i progów, skutecznie zastąpi źródło prawdy dla umowy. W takim scenariuszu exploit na zewnątrz wygląda jak zwykła operacja, mimo że nie odzwierciedla prawidłowej zmiany stanu w łańcuchu źródłowym. Błędy w projekcie ekonomicznym mogą pogłębić ten problem: nadmierne limity emisji wrapped-asset, słabe zachęty do udziału uczciwych walidatorów lub brak ścisłych limitów wielkości poszczególnych transferów - wszystko to sprawia, że nawet formalnie poprawny kod staje się praktyczną podatnością.
• Wektory infrastruktury. Przekaźniki przesyłające wiadomości między sieciami, backendy współpracujące z RPC, indeksatory, domeny i frontendy stają się dodatkowymi punktami ataku. Poprzez podatność infrastruktury atakujący może manipulować danymi, przekierowywać ruch do phishingowego klona mostu lub nakłaniać użytkowników do podpisywania transakcji, które trafiają do niewłaściwego kontraktu lub niewłaściwej sieci. Z formalnego punktu widzenia inteligentne kontrakty mogą pozostać poprawne, ale atak nadal prowadzi do utraty środków, ponieważ ścieżka dostarczania i wyświetlania informacji jest zagrożona.

Dlatego też mosty blockchain pozostaną jednym z elementów infrastruktury multichain o najwyższym potencjalnym ryzyku: łączą złożony protokół międzysieciowy, koncentrują znaczną TVL i wymagają głębszego audytu, formalnej weryfikacji i dyscypliny operacyjnej niż większość izolowanych protokołów DeFi. Gdy tylko warstwa architektoniczna, kryptograficzna lub organizacyjna nie zostanie wystarczająco dokładnie opracowana, otwiera się okno na atak, którego konsekwencje wykraczają poza pojedynczy kontrakt i wpływają na całe ekosystemy wokół mostu.

Zapoznaj się z naszym kompleksowym omówieniem Zero-Knowledge Proofs w Web3: Co to jest ZK-SNARK?

Jak zweryfikować bezpieczeństwo mostu

• Modele zaufania. Przede wszystkim warto wyraźnie ustalić, kto dokładnie otrzymuje kontrolę nad zasobami na czas trwania operacji: zespół produktowy, ograniczony zestaw walidatorów, pojedyncza firma, ekosystem L1/L2 lub dedykowany zestaw operatorów. Ważne jest, w jaki sposób most technicznie potwierdza zdarzenia w sieci źródłowej: za pośrednictwem klienta on-chain light z weryfikacją nagłówka, własnego zestawu walidatorów z regułami kworum lub schematu wyroczni z kilkoma dostawcami danych. Na tym etapie należy również zwrócić uwagę na profil bezpieczeństwa ekonomicznego: w jaki sposób most motywuje walidatorów i operatorów do przestrzegania zasad, czy ma mechanizmy zabezpieczeń i cięcia oraz jak przejrzysty jest system nagród i kar za niewłaściwe zachowanie.
• Architektura w dokumentacji i na łańcuchu. Należy sprawdzić, czy w sieciach docelowych istnieją oddzielne umowy z lekkimi klientami, czy informacje o składzie i rolach walidatorów są publiczne oraz czy istnieje schemat przepływu wiadomości i tokenów ze wskazanymi wszystkimi modułami pośrednimi. Jeśli most opiera się na scentralizowanym backendzie lub API, warto zrozumieć, jak łatwo jest wykryć awarię tych komponentów i jak zachowuje się system, gdy niektóre części infrastruktury są tymczasowo niedostępne.
• Prawa administratora i aktualizacje. Potrzebna jest jasna odpowiedź na pytania, kto może wstrzymać most, zmienić limity, zaktualizować umowy i ponownie skonfigurować walidatory. Naprawdę przejrzysty model wymaga co najmniej umów z blokadą czasową, w których zmiany przechodzą z opóźnieniem, wcześniej ogłoszonych procedur aktualizacji i publicznego planu reagowania na incydenty. Ważne jest również, aby uprawnienia nie były skoncentrowane w jednym kluczu prywatnym bez multisig i jasnych ograniczeń, a umowy własności, adresy multisig i blokada czasowa były widoczne w łańcuchu i zgodne z tym, co określono w dokumentacji.
• Audyty eksperckie i weryfikacja. Kilka niezależnych audytów krytycznych modułów przez wyspecjalizowane firmy, jasne raporty opisujące wykryte luki i ich status oraz aktywny program bug bounty z jasno określonym zakresem mogą również służyć jako sygnały dojrzałości. W przypadku mostów, które przyjmują duże TVL, formalna weryfikacja kluczowych niezmienników może być dodatkowym plusem: poprawność weryfikacji wiadomości, zachowanie równowagi między sieciami i niemożność arbitralnego wydawania wrapped-asset. Jednocześnie liczy się nie tyle obecność certyfikatu audytu, jakkolwiek udokumentowanego, co spójność kodu, wdrożeń i dokumentacji z tym, co opisano w tych raportach.
• Rzeczywiste zachowanie mostu w łańcuchu. Historia działania mostu w praktyce jest jednym z głównych wskaźników jego odporności. Ważne jest, jak długo most działał w produkcji bez krytycznych incydentów, jakie ilości płynności regularnie przez niego przechodzą oraz w jaki sposób TVL jest dystrybuowany w kontraktach i sieciach. Warto ocenić, jak zespół zachowywał się w trudnych sytuacjach w przeszłości: czy straty zostały zrekompensowane, jak dokładnie przeanalizowano przyczyny źródłowe, jak szybko dostarczono poprawki i jakie zmiany wprowadzono w architekturze. Obecność limitów wielkości poszczególnych transferów, dziennych limitów, mechaniki zapobiegającej wielorybom i innych ograniczeń w łańcuchu pokazuje również, jak poważnie protokół traktuje zarządzanie ryzykiem i jak chętnie poświęca wygodę na rzecz bezpieczeństwa kapitału.

Zapoznaj się z naszym kompleksowym opisem Multisig Wallet: Czym jest Multisig i kiedy warto z niego skorzystać?

Zaufane mosty i alternatywy

W ekosystemie multichain bardziej niezawodne mosty różnią się tym, na czym opiera się ich bezpieczeństwo i jakie założenia należy dodać do podstawowego konsensusu. Niektóre projekty niemal w pełni dziedziczą model bezpieczeństwa L1, inne są zbudowane wokół oddzielnego zestawu walidatorów i kluczy administratora, a jeszcze inne minimalizują logikę łańcucha i przenoszą ryzyko na scentralizowanego operatora. W rezultacie nie ma tu uniwersalnego rozwiązania, ale raczej najbardziej akceptowalny profil zaufania dla konkretnego zadania i kwoty.

Stosunkowo bardziej odporne klasy mostów

Na szczycie hierarchii znajdują się natywne mosty L1/L2 wbudowane w projekt ekosystemu. W takich schematach aktywa są skutecznie zablokowane w kontrakcie na bazie L1, a bicie i wykup reprezentowanych tokenów na L2 są ściśle powiązane z wydarzeniami w głównym łańcuchu. Weryfikacja zwykle odbywa się za pośrednictwem lekkiego klienta lub innego mechanizmu weryfikacji nagłówka bloku, a kluczowe kontrakty są kontrolowane przez ten sam zarząd i ten sam zestaw walidatorów, co sama sieć. Dodatkowe założenia są minimalne: bezpieczeństwo jest definiowane przez podstawowy konsensus i poprawność implementacji protokołu łączącego warstwy.

Nieco niżej znajdują się mosty kanoniczne, które są powiązane z konkretnym rollupem lub L2, ale istnieją jako oddzielne moduły. Opierają się one również na bezpieczeństwie L1, ale dodają kolejną warstwę założeń: poprawność dowodów ważności lub oszustwa, zachowanie sekwencera i stabilne działanie mechanizmu wyjścia z L2 do L1. W takich schematach kontrakty pomostowe w łańcuchu bazowym nie są już regulowane przez cały zestaw walidatorów L1, ale przez konkretny stos L2, jego zarządzanie i operatorów, więc dołączony jest do niego oddzielny model ryzyka i procedury aktualizacji.

W przypadku warstwy komunikatów zaufanie jest dystrybuowane między zestawem walidatorów lub wyroczni, które podpisują zdarzenia, a architekturą protokołu, która agreguje i weryfikuje podpisy. Same aktywa mogą być przechowywane w umowach powierniczych lub przez operatorów, podczas gdy most pojawia się dla użytkownika jako punkt końcowy na szczycie współdzielonej warstwy wiadomości. Protokoły, które wymagają ujednoliconego standardu integracji międzyłańcuchowej, zwykle dążą do takich rozwiązań, ale podczas ich oceny należy osobno określić, w jaki sposób dokładnie zestaw walidatorów jest tworzony i aktualizowany oraz jakim ograniczeniom podlegają ich uprawnienia.

Alternatywy dla mostów i ich wpływ na zaufanie

Most nie jest konieczny w każdym scenariuszu. Czasami bardziej niezawodna jest zmiana drogi technicznej i celowe przeniesienie zaufania na inny podmiot. Klasycznym przykładem jest wycofanie aktywów na CEX w jednej sieci i zdeponowanie ich w innej. W takim przypadku znika ryzyko związane z mostem łańcuchowym, ale zamiast tego pojawia się ryzyko kontrahenta związane z giełdą: przechowywanie środków, poprawność wewnętrznej księgowości i zachowanie w warunkach skrajnych. Ta droga ma sens, gdy giełda wydaje się bardziej przewidywalna niż konkretny most i gdy operacje pozostają w granicach, które są wygodne w ramach wybranej jurysdykcji i zgodności.

Inną opcją jest wykorzystanie stablecoinów z natywną emisją w kilku sieciach. Zamiast przenosić ten sam zasób przez most, użytkownik sprzedaje token w łańcuchu źródłowym, kupuje stablecoiny, a następnie w sieci docelowej zamienia je z powrotem na potrzebny zasób. W tym przypadku zaufanie jest przenoszone na emitenta stablecoinów i jego model rezerw: ryzyko depeg i utraty parytetu zastępuje ryzyko błędu mostu lub włamania. Ta droga jest odpowiednia, gdy zaufanie do emitenta jest wyższe niż zaufanie do architektury konkretnego rozwiązania cross-chain i gdy wymagane wolumeny i opłaty nie są krytyczne.

Wreszcie, jeśli ekosystem obsługuje bezpośredni fiat on-ramp do pożądanej sieci, niektóre scenariusze są łatwiejsze do zamknięcia bezpośrednio w łańcuchu docelowym. W tym przypadku kapitał przenosi się między sieciami nie technicznie, ale finansowo: nowy kapitał jest wprowadzany do jednej sieci, a stary kapitał w innej jest stopniowo redukowany. Ryzyko jest tutaj związane z dostawcą płatności i infrastrukturą bankową, a nie z mostami, a strategia ta jest odpowiednia, gdy celem jest zwiększenie obecności w nowym ekosystemie bez natychmiastowego przenoszenia dużych kwot z już działających strategii.

Zapoznaj się z naszymi kompleksowymi recenzjami na temat najlepszych legalnych giełd, ich funkcji, korzyści i ofert specjalnych!

Najlepsze praktyki bezpieczeństwa

Jeśli twoje zadania nieuchronnie prowadzą cię do mostów blockchain, przejrzyjmy kilka praktyk bezpieczeństwa, które pomogą ci podejść do nich bardziej świadomie i zmniejszyć ryzyko.

Jak bezpiecznie rozpocząć korzystanie z mostów

Praca z mostem rozpoczyna się od sprawdzenia punktu wejścia. Przed pierwszą transakcją należy korzystać wyłącznie z linków z oficjalnej dokumentacji lub strony internetowej protokołu, zweryfikować domenę i adres kontraktu mostu w eksploratorze i wykonać jedną małą transakcję testową, aby dokładnie zobaczyć, jak działa trasa i gdzie pojawia się depozyt. Idealnie byłoby używać oddzielnego portfela roboczego, który łączy się z mostami i protokołami eksperymentalnymi, podczas gdy duże kwoty i pozycje długoterminowe pozostają na zimnych lub rzadko używanych adresach. Rozsądne jest również ustawienie wewnętrznego limitu całkowitej kwoty dozwolonej w wrappowanych aktywach i sald adresów uczestniczących w transferach międzyłańcuchowych, a także zapisywanie skrótów kluczowych transakcji, aby w razie potrzeby można było szybko prześledzić sekwencję działań.

Jak pracować z wrappowanymi tokenami

Wrapped token zawsze dodaje kolejną warstwę zaufania do natywnego zasobu; dlatego ważne jest, aby śledzić, który most i który kontrakt go wybił. Powinieneś osobno uwzględnić udział wrapperów w portfelu, zrozumieć, jakie konkretne ryzyko stoi za tą konstrukcją w porównaniu z natywną monetą i okresowo przenosić część pozycji z powrotem do oryginalnej formy, aby nie gromadzić niekontrolowanego wolumenu za pośrednictwem jednej trasy. Warto przyjrzeć się nie tylko samemu faktowi istnienia wersji wrappowanej, ale także płynności i wsparciu protokołu, jakie ma ona w porównaniu z aktywem bazowym: czasami wrapper handluje w mniejszej liczbie miejsc i utrudnia wychodzenie z pozycji podczas napięć rynkowych. W dłuższej perspektywie rozsądniej jest pozostawić w formie opakowanej tylko wolumen, który jest faktycznie potrzebny do określonych strategii i zachować plan szybkiego wycofania takich pozycji z powrotem do natywnego tokena.

Kontrolowanie uprawnień do portfela

Bezpieczeństwo pracy z mostami w dużej mierze zależy od tego, jakie uprawnienia portfel przyznaje ich kontraktom i powiązanym protokołom. Regularne czyszczenie zatwierdzeń i zezwoleń zmniejsza potencjalne szkody spowodowane włamaniem lub nieprawidłową aktualizacją logiki: po zakończeniu pracy z mostem i jego umowami pomocniczymi warto przejrzeć listę uprawnień i cofnąć to, co nie jest już potrzebne. Ważne jest, aby odróżnić jednorazowe przelewy, w których portfel wysyła określoną ilość tokenów, od globalnego nieograniczonego przydziału, który pozwala kontraktowi zarządzać całym saldem aktywów. Schematy takie jak zezwolenia i inne podpisy poza łańcuchem zasługują na szczególną uwagę, ponieważ nie zawsze pojawiają się jako standardowe zatwierdzenia w łańcuchu, ale nadal otwierają dostęp do funduszy. Im mniej długotrwałych globalnych mostów uprawnień i powiązanych z nimi umów, tym węższa powierzchnia ataku.

Plan działania w przypadku problemów z mostami

Działający model korzystania z mostów zakłada wcześniej przemyślany scenariusz wyjścia. Sensowne jest oszacowanie z wyprzedzeniem, jak szybko i jakimi drogami można przywrócić płynność do sieci natywnej, jakie opłaty i opóźnienia będą się z tym wiązać oraz jakie wolumeny można przenieść bez większych poślizgów. Portfel powinien być skonstruowany w taki sposób, aby żaden pojedynczy most nie stał się pojedynczym punktem awarii: rozdzielaj wolumeny na kilka rozwiązań, korzystaj z alternatywnych tras za pośrednictwem CEX lub multichain stablecoinów i unikaj sytuacji, w której krytyczna część kapitału zależy od pojedynczego kontraktu. Warto okresowo monitorować stan używanych mostów, zwracać uwagę na przerwy w depozytach, nietypowe opóźnienia i nietypowe ogłoszenia zespołu, a przy pierwszych oznakach problemów stopniowo redukować pozycje w aktywach wrappowanych. Takie podejście nie eliminuje całkowicie ryzyka, ale zmienia je z niekontrolowanego czynnika w zarządzany element ogólnej strategii multichain.

Zapoznaj się z naszą kompleksową listą kontrolną DYOR Сrypto: Oceń projekty kryptograficzne przed zainwestowaniem

Wnioski

Ogólnie rzecz biorąc, decyzja o użyciu mostu zawsze sprowadza się do dwóch głównych części: architektury i rutyny operacyjnej. Architektura określa, na jakich założeniach opiera się trasa między sieciami i kto dokładnie kontroluje zabezpieczenie, wydawanie opakowanych aktywów i przetwarzanie wiadomości. Procedura operacyjna określa, jakie kwoty są w ogóle dozwolone w tej konfiguracji, w jaki sposób portfele i środowiska są oddzielone, jak często weryfikowane są uprawnienia i jakie alternatywne trasy są przygotowywane z wyprzedzeniem na wypadek awarii. Gdy obie warstwy są podzielone i opisane, przenoszenie kapitału między sieciami staje się kontrolowaną decyzją inżynieryjną o wyraźnym profilu ryzyka.

Dzięki takiemu podejściu mosty zajmują jasno określone miejsce w ogólnej strukturze strategii wielołańcuchowych. W przypadku niektórych zadań rozsądne jest poleganie na bardziej przewidywalnych klasach mostów i ścisłe ograniczenie udziału aktywów opakowanych; w przypadku innych lepiej jest korzystać z tras przez CEX, stablecoiny lub bezpośrednią rampę do pożądanej sieci. To, co pozostaje ważne, to nie sam fakt korzystania z mostów, ale to, jak starannie są one zintegrowane z portfelem i procesami: jak szybko można przywrócić płynność do formy natywnej, jak ryzyko jest rozłożone na różne trasy i jakie granice strat są dla Ciebie akceptowalne jeszcze przed pierwszą transakcją.

Uzyskaj więcej informacji z naszych przewodników dla początkujących i profesjonalistów i bądź na bieżąco z najnowszymi aktualizacjami i możliwościami w nowej gospodarce, branży kryptowalut i rozwoju blockchain!